Vroeger was alles beter

Als de wind van verandering waait

Het is 13 januari. Het is 13 januari 2019. Misschien komt het omdat we vandaag de zevende verjaardag van mijn middelste zoon vieren. Maar ik kijk op de kalender en ineens bedenk ik: het is vandaag 33 jaar geleden. Vandaag 33 jaar geleden was ik heel erg ziek. Het begon ’s nachts, met misselijk zijn. Overgeven, buikpijn. In de loop van de dag werd het steeds erger. Tegen het eind van de middag kon ik bijna niet meer lopen van de pijn, wat bij mijn moeder alarmbellen deed rinkelen. De huisarts kwam langs en stelde vast dat ik een blindedarmontsteking had en naar het ziekenhuis moest.

Ik was 7 jaar, net als mijn middelste zoon nu is. Mijn moeder moest ineens met mij naar het ziekenhuis. Mijn jongste broertje van net 6 maanden en mijn broer van 4 achterlatend bij oma. Opa reed me naar het ziekenhuis, ik weet het nog. Mijn vader was nog op zijn werk op ruim een uur rijden van thuis.

Tegenwoordig sta je na een blindedarmoperatie zonder complicaties binnen een paar dagen weer thuis. Destijds was het een opname van sowieso een week. Mijn ouders kwamen elke dag op visite. Ze moesten zich aan de bezoektijden houden en die waren niet ruim. Bovendien had mijn moeder geen auto en nog twee jongere kinderen en was mijn vader aan het werk. Ik was veel alleen. Maar ja, dat ging toen zo. De andere kinderen op de zaal waren ook veel alleen.

Na een week opname mocht ik naar huis. Maar deze opname heeft haar sporen lang nagelaten. Heel lang ben ik bang geweest. Na deze ziekenhuisopname heb ik heel lang gedacht dat mensen maskers droegen. Dat ze niet waren wie ze zeiden dat ze waren. Maar daar werd niet over gepraat. Er werd niet gevraagd naar hoe ik de opname ervaren had. Er was nog geen oog voor de impact die een dergelijke opname op een kind kan hebben. Er was geen aandacht voor het feit dat ik me heel alleen had gevoeld. Het was nog niet “normaal” om angsten te hebben ontwikkeld en daar mee aan de slag te gaan.

Bijna 10 jaar geleden werd onze oudste zoon geboren. Met zijn ernstige hartaandoening. Vanaf dat hij geboren was mochten we bij hem zijn in het ziekenhuis. Hoezo bezoektijden? Voor ouders gelden eigenlijk geen bezoektijden. Die mogen altijd bij hun kind zijn, tenzij eventueel tijdens een artsenbespreking. Op de verpleegafdeling mag je bij je kind slapen. Niks geen zevenjarige verlegen meisjes die alleen ‘moeten’ liggen. Wat een verademing. Er wordt erkend dat ziekenhuisopnames impact hebben op ouders en kind.

Wat een verschil met pak ‘m beet 20 of 30 jaar geleden. Wat is er dan veel veranderd. Gelukkig! Vernieuwing kan soms eng zijn. Vernieuwing, verandering, het is soms spannend. Je weet wat je hebt, niet wat je er voor terugkrijgt. Misschien pakt het verkeerd uit. Het oude vertrouwde zijn we gewend, wat levert het nieuwe op?

Wat fijn dat er gedurende de jaren mensen zijn geweest die toch niet helemaal tevreden waren. Die dachten: is dit wel goed zo? Zou dit niet anders kunnen of moeten? Ouders die zich wellicht beklaagden. Wetenschappers die onderzoek deden en zaken uitplozen. Waardoor er nieuwe inzichten kwamen. En waardoor er dingen veranderden. Waardoor we nu terugkijken en denken: hoezo ging dat toen zo?

Dat is vaak zo met veranderingen. Als veranderingen eenmaal zijn doorgevoerd kun je terugkijken en je afvragen waarom het niet eerder zo ging.

Veranderingen komen voort omdat er mensen zijn die het gevoel hebben dat het anders kan. Maar er zijn ook altijd mensen voor wie diezelfde wil om iets te veranderen als een verrassing komt. Die er anders in staan. Die zich afvragen waarom het dan anders moet. Verandering zorgt vaak voor weerstand. Uit angst voor het onbekende, uit boosheid door de manier waarop verandering wordt doorgevoerd, door de vraag of het nodig is.

Hoewel we het ons wellicht niet kunnen voorstellen met alle kennis van nu, zijn er misschien best mensen in het ziekenhuis geweest die zich afvroegen waarom dat nou nodig was, ouders die altijd bij hun kind zijn. Wellicht uit angst voor “ja maar hoe gaat dat er dan uitzien? Worden we dan 24 uur per dag op onze vingers gekeken? Wat verwachten die ouders?”.

Al die kanten rondom verandering zijn er. En bij de ene verandering staan we aan de kant van de critici die zeggen dat het anders moet. Bij een andere verandering zijn wij degenen die denken: “ja maar, waarom dan, het gaat toch goed zoals het gaat?”

Soms mopperen we dat de wereld er niet meer uit ziet zoals 30 jaar geleden. Het is onveiliger, drukker, duurder. Maar er is ook meer kennis, meer aandacht voor emoties, voor de impact van ziekenhuisopnames.

Laten we ons gelukkig prijzen dat de wereld in beweging blijft. Dat we blijven leren van eerdere ervaringen. Dat we blijven vernieuwen. Dat de medische wetenschap in beweging blijft. Was mijn zoon 50 jaar eerder met deze aandoening geboren, dan was hij waarschijnlijk niet lang blijven leven. Zou hij er over 50 jaar mee geboren worden, dan zijn er wellicht nog meer mogelijkheden. Wie weet is het misschien zelfs te repareren. Of te voorkomen.

“Vroeger was alles beter”

Ik denk terug aan dat kleine bange meisje van 33 jaar geleden en denk: nee, misschien waren er best wel dingen fijner toen ik opgroeide, maar gelukkig zijn er ook heel veel dingen veranderd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.