Welk effect heeft de aandoening op zijn broers?

teddy-1113160__340

Middelste zoon is net naar bed gebracht door papa. Ik ga naar hem toe om hem nog een kusje te geven. “Mama, ik had zo’n pijn vandaag”, zegt hij. “Oh liefje, waar had je pijn dan?” vraag ik. “Hier”, zegt hij en hij wijst ergens in de richting van zijn lies. “Hoe kwam dat? Was er iets gebeurd? Had je misschien hard gerend vandaag?” vraag ik. “Daar was het niet van.” Ik vraag nog wat verder, maar ik word niet veel wijzer. Ik heb het vermoeden dat hij wat verrekt heeft bij het bewegen ofzo. “Ga maar lekker liggen, liefje, na het slapen is het vast beter.”

Als ik beneden kom vraag ik aan manlief of zoon ook tegen hem iets gezegd had over pijn. Ja, zegt hij, de pijn begon zomaar ineens vandaag en zat ergens in zijn lies.

Het voorval laat me niet helemaal los. Ik zit een beetje te denken. Dat gebeurt me wel eens vaker, ahum. En ineens schiet me iets te binnen. Een paar weken geleden kwam ik de moeder van Timon tegen. Timon zit bij middelste zoon in de klas en heeft ook een aangeboren hartafwijking. Hoe toevallig wil je het hebben. Zijn moeder en ik hebben niet veel contact. Maar we weten wel van elkaar dat we hartenmoeder zijn. Maar ervaringen uitwisselen doen we niet zo vaak. Ik wil me niet opdringen en daar ben ik soms bang voor. Dus ik laat wat afstand. Maar nu kwam ik haar tegen in de winkel en raakten we in gesprek.

Ze vertelt over hoe het met Timon gaat. Hij moet namelijk binnenkort een katheterisatie ondergaan en dat is wel weer spannend. We wisselen ervaringen uit. Timon is het tegenovergestelde van onze oudste zoon. Waar oudste zoon niets wil weten van zijn hart en daar niets over wil vertellen, is Timon heel open over zijn hartaandoening. Ik herinner me dat hij vorig jaar niet beschaamd was over zijn holter en daar openlijk mee rondliep. Ter illustratie: oudste zoon wil de holter alleen in de vakantie of in het weekend, want dan ziet niemand het. En middelste zoon is wel eens thuisgekomen met het bericht: Timon ging eerder naar huis, want hij had pijn aan zijn hartje.

Ik denk nog eens na over wat middelste zoon vertelde: hij heeft pijn aan zijn lies. En ik denk aan wat er gebeurt met een katheterisatie: je wordt aangeprikt via de lies. Zou het?

Ik stuur de moeder van Timon een berichtje en vraag haar of ze al een datum voor de HC heeft. Ja die heeft ze, in de herfstvakantie gaat het gebeuren. Ik vraag haar of Timon misschien vandaag iets verteld heeft op school. “Ja,” krijg ik terug als antwoord, “hij mocht er over vertellen van de meester. En Timon kennende zal hij dat wel in geuren en kleuren gedaan hebben.”

Mijn lieve ontzettend gevoelige middelste zoon. Hij heeft het verhaal van Timon aangehoord. En gevoelig en empathisch als hij is, kreeg hij pijn op de plek waar Timon aangeprikt zou worden. Man en ik besluiten om er de volgende dag op terug te komen. Want ik ben eigenlijk toch wel benieuwd in hoeverre dit met het andere hart van zijn grote broer te maken heeft.

De volgende dag bespreken we het voorval met middelste zoon. Expres aan tafel, bij het avondeten, zodat ook oudste zoon erbij aanwezig is. Ook voor hem vinden we het goed als het soms ter sprake komt. “Ik begreep dat Timon gisteren op school iets verteld had, klopt dat?” Tot mijn verbazing wil middelste zoon, die zo graag en goed praat, er niet over praten. Hij wil er niets over vertellen. En ik vraag me af: weet hij dat zijn broer dit heeft? Komt dit te dichtbij?

Oudste zoon verrast me ook. Hij praat mee. We praten over zijn ervaringen met de laatste HC, drie jaar geleden alweer. “Moet ik dat nog een keer eigenlijk?” vraagt hij. “Dat zou kunnen, de stent die ze geplaatst hebben groeit niet mee, dus het kan zijn dat ze die moeten oprekken. Maar wanneer dat moet, dat weten we niet.” Ik bereid me voor op een terugtrekken in een schulp, zijn geijkte strategie als dingen te dichtbij komen. Maar niets van dat alles. Hij grinnikt een beetje: “Oh, oké als we dan maar weer stratego gaan spelen.” Ik kaats terug: “Dat is prima, maar deze keer liever niet om half 4 ’s nachts!” Verder maakt hij er geen woorden meer aan vuil. En middelste zoon wil er nog steeds niets over zeggen.

Ook de volgende dagen probeer ik soms terloops te kijken of ik iets uit middelste zoon kan krijgen, maar hij zegt dat hij er ècht niet over wil praten. We laten het voor wat het is. Ik geef aan dat als hij er wel over wil praten, dat dat dan natuurlijk altijd mag.

Na de vakantie is Timon alweer op school. Hij mag twee weken niet sporten of rennen. Maar de HC is goed gegaan en is meegevallen. Gelukkig maar. Ik hoor middelste zoon niet meer over pijn of iets dergelijks. We zijn nu een aantal weken verder, maar hij heeft er niets meer over willen zeggen. En dat is oké. Dikke kans dat hij er niet meer mee bezig is.

Maar ik vraag me wel eens af: hoe is het voor hem, als hooggevoelig pienter mannetje om een grote broer te hebben met een ongrijpbare hartaandoening? Hoe ervaart hij dit? Hoeveel weet hij? Hoeveel beseft hij? Ik weet het niet. Hij weet het zelf waarschijnlijk niet eens bewust. Hij weet niet beter dan dat zijn broer een hartaandoening heeft. Het enige wat ik kan doen is open blijven staan voor signalen. Signalen oppikken en interpreteren, maar niet forceren. Hij weet, als het goed is, dat àls hij er over wil praten, dat hij dan welkom is. Meer kunnen we niet doen.

Maar door zo’n situatie als met Timon besef ik wel weer hoe complex het allemaal is. Het lijkt potdorie het leven wel.

2 Comments

  1. Merlijn

    Wat kunnen de kinderen die je zo goed denkt te kennen je dan toch weer verbazen hè? Het leest alsof jullie een prachtige balans vinden in het wel gelegenheid bieden maar ook weer niet opdringen om ergens over te praten. En natuurlijk fijn dat de HC van Timon goed is gegaan ❤
    Ikzelf ben heel open over mijn hartafwijking, maar omdat het gelukkig al heel lang enorm goed gaat komt het weinig ter sprake. Daarom had ik op een gegeven moment met mijn ouders bedacht dat het wel goed was om tijdens het eten toch eens aan mijn broertjes uit te leggen hoe zus nou aan dat litteken komt en waarom ze zo slecht is in tikkertje spelen. Zo gezegd zo gedaan, nou, dat leken ze best te snappen en ook wel interessant te vinden. Ik was begonnen met vertellen, mijn moeder vulde nog even wat aan en ze had het laatste woord nog niet gezegd of 1 van mijn broertjes (toen een jaar of 8 denk ik) zei:”oké, maar wat is eigenlijk het toetje?”
    We hebben zo gelachen, heerlijk toch, meteen weer over op de echt belangrijke zaken des levens 😂

    1. marianne

      Whaha, toetjes zijn ook heel belangrijk! Ik wil ook weer niet teveel achter gedrag gaan zoeken, dus ik merk dat ik goed op die balans moet letten: niks opdringen of overal iets achter zoeken, maar wel alert blijven, open zijn en ruimte geven. Blij dat ze me blijven verrassen. Dat houdt me scherp om niet teveel in te vullen voor ze. Fijn ook he, dat je gewoon heerlijk met elkaar kunt lachen en dingen ook kunt relativeren op die manier!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.