Hokjesdenken: prinsessen èn superhelden

“Oh mama, dat vind ik mooi, die wil ik hebben!”

We lopen in de bouwmarkt. Zoonlief mag behang uitzoeken voor zijn kamer. Hij heeft anderhalf jaar bij zijn oudere broer op de kamer gelegen, maar de laatste maanden waren ze elkaar alleen maar aan het wakker houden. Hij is degene die het meest prikkelgevoelig is en die het meeste baat heeft bij een plekje om zich terug te trekken, dus hij mag op een kamer alleen. We kunnen alleen maar hopen dat hij daadwerkelijk die rust gaat opzoeken, maar ach, hij is ook nog maar 6.

Het Cars behang zit er al 6 jaar op. Dat dateert uit de tijd dat zijn grote broer nog op die kamer sliep. Dat behang gaan we vervangen. Hij is nooit zo van Cars geweest. Hij mag er zijn eigen plekje van maken. Vooraf hebben we wel wat dingen besproken. Zo gaan we niet voor behang dat heel onrustig maakt. Dus geen behang met allemaal kleine figuurtjes. Liefst vrij effen behang, met speciale muurstickers bijvoorbeeld.

En nu staan we in de bouwmarkt. En wijst hij het behang aan waar hij blij van wordt.
Ik aarzel een beetje. Mijn eerste neiging is om heel hard te roepen: “Nee joh! Die toch niet???”

Hij kijkt me verwachtingsvol aan.
“Dit is Frozen behang, schat. Wil je graag Frozen behang op je kamer?”
Hij knikt enthousiast van “ja”.

Ik ken zijn liefde voor Frozen. Vorig jaar koos hij regelmatig de film uit om te kijken. Tot afgrijzen van zijn grotere broer, die de film maar voor meisjes vond. Elke keer als hij op de computer mocht, wilde hij het liedje “Let it go” zien en horen. En het liefst in allerlei talen. Een half uur lang, Let it go in het Grieks, Russisch, Frans, Portugees… Of gewoon een half uur lang in het Nederlands, afhankelijk van hoe zijn pet stond.

Tegelijkertijd is hij dol op superhelden. Ging hij in de kleuterklas het liefst in zijn superheldenpak naar school. Is hij gek op de Turtles, had hij een Spiderman tas en nu een Star Wars tas, heeft hij een Iron Man Masker, een Batman pak. De Frozenliefde leek de laatste maanden wat bekoeld. Maar blijkbaar zit de liefde diep.

Want nu wil hij Frozen behang. Ik twijfel. Hij laat zich niet in een hokje duwen en ik wil hem daar ook niet in hebben. Hij houdt van Frozen èn van superhelden. En dat is prima. Ik wil hem daar niet aan laten twijfelen. Maar ik ben wel een beetje bang. Bang als er vriendjes komen spelen en misschien een rotopmerking maken. Bang dat ze hem misschien gaan plagen. Juist hìj is altijd bezig met de vraag of hij niet uitgelachen ga worden. Ik wil die angst niet voeden, maar ik wil hem er ook een beetje tegen beschermen. Hoe kleed ik dat nou in…???

Het Frozenbehang is vrij druk. Dus ik vertel hem dat het behang te veel plaatjes heeft. Bovendien is er nog maar 1 rol, dat is niet genoeg voor de muur. Maar dat hij wel Frozen muurstickers mag hebben als hij dat wil. Die kan hij plakken waar hij wil. En, geef ik aan, stel dat je volgend jaar Anna en Elsa toch niet meer zo leuk vindt, dan kun je ze er makkelijk af halen, dat kan met het behang niet. (Ja, er af halen wel, alleen waren wij toch niet van plan om volgend jaar weer opnieuw te gaan behangen….)

Hij vindt het een goed idee. Ik pols nog even hoe hij denkt dat andere kinderen dat vinden. Of hij zich kan voorstellen dat er kinderen zijn die zijn keuze niet begrijpen. Dat weet hij, zegt hij. “Maar mama, ik speel toch niet zo vaak met jongens.”

Hij kiest een behang met een glittertje erin. Dat past mooi bij de Elsa stickers. En hij kiest behang met glow in the dark sterren. Als het behang hangt, mag hij de stickers ophangen. Hij maakt er iets moois van, creatief als hij is.

Zo bang als hij is om uitgelachen te worden, zo sterk is hij om zijn eigen keuzes te maken. En hoewel ik hem soms wil beschermen tegen de wereld die hard kan zijn in zijn oordeel, vooral als ze je niet begrijpen, ben ik vooral apetrots op hem dat hij zijn eigen keuzes durft te maken. Dat hij durft te zeggen: ik vind Elsa en Anna leuk en dùs wil ik zulk behang.

Hokjes,  de wereld is er in verdeeld. Dat maakt dingen soms overzichtelijk. Maar soms passen hokjes niet, soms knellen ze. Hoe de wereld tegen je aankijkt, kun je niet altijd veranderen. Maar je eigen hart volgen, zonder je iets aan te trekken van wat de wereld vindt, dat is dapper en dat wil ik hem niet afleren. Ik wil niet het signaal geven dat hij zich moet aanpassen aan de norm van een ander, dat hij zich moet afvragen of hij iets wel wil omdat hij bang is dat een ander het stom vindt.

“Ik ga op zoek naar wie ik ben,
Verleg de grenzen die ik ken.
Geen goed of fout geldt hier voor mij,
Ik ben vrij.” (uit: Let it go, Frozen Disney)

Lieve jongen van me, blijf je eigen unieke zelf en lever niet in omdat je bang bent voor de mening van een ander. Je bent te groot voor een hokje, jij bent jij. En je bent vrij.

En mama? Mama probeert een voorbeeld aan Elsa te nemen en los te laten…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.