Een nieuw bed

ziekenhuisbed

Een nieuw bed
Hoe een nieuw bed ineens herinneringen oproept…

Het is zondagavond. Ik loop je kamer in. Het ziet er vreemd uit. Sinds vandaag slaap je in een hoogslaper. Lekker meer ruimte. Maar wel even wennen, zo’n hoog ding in de kamer.

Ik schuif de bureaustoel wat naar achteren zodat ik er op kan klimmen. Anders kan ik je niet zien. Je wordt half wakker van het geschuif. Blijkbaar lig je toch ook wat alerter in je nieuwe bed. Vaak kan ik het spreekwoordelijke kanon naast je afschieten zonder dat je reageert. Maar nu reageer je toch wat onrustig op het geluid van de stoel. Je draait wat, murmelt iets.

Zodra je weer rustig ligt, klim ik op de bureaustoel. Een bureaustoel zonder wielen uiteraard, anders krijgen we ongelukken. Ik kan precies over het randje van je bed spieken.

En ik schrik. Ik voel mijn hart sneller slaan. Ik voel spanning in mijn lijf. Ik voel me opgejaagd. Ik ben verbaasd, wat gebeurt er? Het gaat allemaal supersnel, binnen een paar seconden en toch registreer ik alles.

Ik zie je liggen. Met je hoofd op je kussen. Je knuffels liggen om je heen. Ze leunen tegen grote dikke aluminiumranden aan, die om je bed heen zitten.

“Het lijkt wel een ziekenhuisbed” schiet het door me heen. De randen van je bed maken het voor mijn gevoel een ziekenhuisbed. En hoewel ik geen flashbacks zie van jou in een ziekenhuisbed, reageert mijn lichaam instinctief alsof ik nu toch aan een ziekenhuisbed zit. Gespannen, emotioneel, waakzaam, alert.

Het overvalt me en ik schrik er van. De laatste keer dat je in een ziekenhuisbed lag is inmiddels meer dan 3 jaar geleden. En dat was “alleen maar” een katheterisatie. Maar al die ziekenhuisopnames, al die keren dat je wel in een ziekenhuisbed lag, hebben hun sporen nagelaten. En in zoveel ‘grote’ ziekenhuisbedden met randen eromheen heb je niet eens gelegen. Met operatie 1, 2 en 3 lag je op de verpleegafdeling in een babybed of peuterbed. De herinnering aan het bed met randen dateert van de IC en de laatste katheterisatie. Bizar hoe dat doorwerkt op je lichaam, in je systeem.

Ongevraagd kun je dus zomaar overvallen worden door schijnbaar onschuldige kleine gebeurtenissen. Onverwachts kan een herinnering ineens weer getriggerd worden. En doet het hele lichaam daar aan mee. En vooral dat voelt heel kwetsbaar.

Mijn eerste neiging is om in de herinnering te zinken en mijn tweede reactie is dat ik weg wil vluchten van de aanblik. Maar ik blijf staan. En alles wordt vanzelf toch weer normaal. Je ligt ‘gewoon’ in je eigen bed. Tussen je berg knuffels, die in het ziekenhuis niet naast je lagen. Ik laat het bezinken. Het is goed, je bent veilig.

Mijn lichaam komt langzaam weer tot rust. Nu mijn hoofd nog. Ook ik ben veilig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.