Carpe diem – hoe geef je de (angst voor de) dood een plek in je leven?

carpe-diem-881081__340Vol ongeloof lees ik het berichtje op Facebook. Een jonge man, ik denk dat hij ergens in de 20 was, met een aangeboren hartaandoening is overleden. “Rust zacht, dappere strijder” staat er in het bericht. Ik voel de rillingen over mijn rug lopen en lees het berichtje nog een keer. Lees ik het goed? Ja, het staat er echt.

Ik herken de naam van de jongen. Dat zorgt ervoor dat het dichtbij voelt, hoewel ik hem niet persoonlijk ken. Ik ken de naam van zijn moeder van verschillende activiteiten en ik heb haar jaren geleden vast ook wel eens ontmoet toen zij vrijwilliger was. Hem heb ik op Facebook wel eens voorbij zien komen met berichten. Van wat ik las deed hij mooie dingen en dat bewonderde ik. En ik hoopte dat mijn zoon ook zo met zijn aandoening zou leren omgaan.

Mijn reactie verbaast me. Want twee weken geleden kwam een dergelijk bericht voorbij. Toen van een baby’tje dat na verschillende complicaties toch overleden was na de operatie aan haar hartje. Ik kende haar al helemaal niet persoonlijk, maar omdat haar moeder ons op de hoogte hield van de operatie en het verloop erna, hadden we wel mee kunnen leven. En toen ik las dat zij het niet gered had, was ik ook echt geraakt. En toch was het anders.

Het maakt me nieuwsgierig. Ik ben toch niet met de één meer begaan dan met de ander? Het is toch niet zo dat de dood van een jonge man me meer doet dan de dood van een baby’tje? Hoe komt het dat ik op deze zaterdagochtend meer van slag ben van een dergelijk bericht? Ergens oordeelt een stemmetje in mij dat ik toch geen verschil màg maken daarin. Dat je het toch niet kunt maken om te zeggen dat het één je meer raakt dan het ander. Dan is het net alsof het overlijden van het baby’tje me niets kon schelen, terwijl dat natuurlijk helemaal niet zo is.

Ik typ een bericht aan een vriendin en terwijl ik zoek naar mijn woorden, begrijp ik het ineens.

De dood van het babymeisje grijpt me zeker aan. Ik kan me voorstellen hoe die ouders zich voelen (nou ja, niet helemaal natuurlijk, want het is ons gelukkig niet overkomen), want ook wij hebben die angst gehad. Toen onze zoon een baby was hebben we ook in angst geleefd dat er complicaties zouden komen, dat hij het niet zou redden. We kennen de onzekerheid van 1 stap vooruit en weer 3 terug. Maar onze zoon is inmiddels geen baby meer. Dus een berichtje dat een baby’tje het niet heeft overleefd maakt me niet meer bang. Het stemt me verdrietig, maar ik weet dat wij onze zoon niet meer als baby kwijtraken. Want dat is hij niet meer.

Maar een jonge man van in de 20. Dáár is onze zoon nog niet. En het overlijden van zo’n jong volwassene raakt me op een ander niveau. Want dit soort berichten raken wel aan mijn angst. Aan mijn angst dat hij niet oud gaat worden. Aan mijn angst dat wij hèm overleven in plaats van dat hij ons overleeft. Aan mijn angst dat de ernst van de hartaandoening hem gaat inhalen op den duur.

Nu begrijp ik waarom ik hiervan de rillingen kreeg. Waarom ik de onbedwingbare neiging heb om informatie te gaan verzamelen over wat er gebeurd is. Het één herinnert aan het verleden, maar daar kennen we de uitkomst al van. Het andere gaat over de toekomst met al zijn onzekerheden.

Op de meest onverwachte momenten word je geconfronteerd met de hartaandoening en de angsten en onzekerheden die daar gratis bij komen. Voor mij helpt het om hier bij stil te staan, te onderzoeken welk gevoel het bij me oproept en er bijvoorbeeld een blog over te schrijven. Ik voel de neiging om mijn angst weg te drukken, maar weersta dat. Deze angst is reëel, die hoort erbij. Ik geef mezelf toestemming om daar even van van slag te zijn. Maar hou mezelf kritisch in de gaten, want het moet niet gaan overheersen. Ik kijk mijn angst aan en waarschuw hem met mijn ogen: je mag even je zegje doen, maar ik ben de baas.

Want stèl dat er ooit een moment zou komen dat we afscheid zouden moeten nemen van onze zoon, dan zou het toch erg zonde zijn als we niet genoten hadden van al die momenten die we samen hadden. Dan zou het jammer zijn als we alleen in angst hadden geleefd, angstig wachtend op dat moment.

Vanmorgen las ik (toevallig?) nog een interview met een bekende acteur waarin zijn angst voor de dood ter sprake kwam. Hij zei: je kunt je angst voor de dood maar het best bestrijden met leven.

En laten we dat dus maar doen.
Ik leef, jij leeft, hij leeft, wij leven, vandaag, nu

Carpe diem

2 reacties

  1. Claudia van pol

    Hey Marianne…. Stil je omschrijft exact zoals ik het ook heb gevoeld. Ik kende beide personen en kon dus ook direct teruglezen over wie het ging. Vooral de jongeman van 20 raakte me omdat we ook vechten met Ple maar met verschil dat hij het vele malen erger had. Ik voelde het precies zo met het verschil dat Irma hoen me meegaf dat hij in tijd geboren is dat technisch nog niet zoveel kon als nu. Toch voelde ik ook even die wat als ooit…. Jou kolom raakt me diep en beschrijft ook zal toch niet dat het een erger is dan ander. Zeker niet maar toch voelde ik her verschil ook. En idd heeft het denk ik te maken dat wij deze fase gepasseerd zijn. Het kan je niet meer gebeuren. Voor de ouders blijft het een drama en groot verlies. Ik denk dat wat dichter bij ligt je altijd meer zal raken. De jongen heeft wel een gelukkig leven gehad veel te kort maar er alles uitgehaald. Zoals Irma zei overstijgt dat misschien leeftijd….. Iets om over na te denken…. Een lang en ongelukkig leven is ook niet alles. Ik had daar persoonlijk wel wat aan als ik kijk hoe Jelle geniet en alles eruit haalt dubbel geniet van alles. Maar je verhaal is mooi pakkend en heel herkenbaar ??❤️

    Beantwoorden
    • marianne

      Dank je wel voor je reactie Claudia. Ik had toevallig laatst de jongeman voorbij zien komen in één van jouw posts over PLE. Ik weet van mezelf dat ik dan best kritisch kan zijn op mezelf als ik zo’n verschil in reactie merk. Dat ik dan ook denk: huh, hoe kan dat nou? Waarom raakt het één je meer dan het ander? Maar je kan ook niet alles binnen laten komen, want dan blijf je zelf niet meer overeind. Je kan niet als een Atlas alle leed van de wereld meedragen. Daar waar het raakt aan je angst, daar sijpelt het gewoon makkelijker binnen. En idd, zoals je zegt: liever een kort gelukkig leven gehad dan een lang ongelukkig leven. Dat leert mij ook weer om niet teveel in angst te leven.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.